Sportaanbieders Zwembaden Events

Hardloopstruggles

Hardlopen. ‘Je hoofd wordt er na een dag werken zo lekker leeg door’. Aldus ik, in de ochtend tegen collega’s, na een doordeweeks loopje in de avond.

‘Het maakt gelukstofjes als je urenlang een heerlijke duurloop loopt’ vertel ik oppeppend aan iemand die niet zo lekker in zijn vel zit. ‘Je lichaam blijft er zo mooi slank en fit van’ zeg ik motiverend tegen vriendinnen. ‘Die adrenaline-kick en hysterische blijheid als je over een finish komt. En het urenlange na-stuiteren bij weer een nieuw (marathon) PR. Daar is écht geen trouwdag of de geboorte van je eerste kind mee te vergelijken’

Hardloopevangelist
Ja, ik verkondig al drie jaar als een ware hardloopevangelist aaneensluitend rozengeur, maneschijn en halleluja-momenten aan iedereen die dat wil, en niet wil, horen. En het is ook echt niet onwaar als ik zeg dat het hardlopen mijn leven duizend keer leuker maakt. Heb ik dan nooit eens een hardloopstruggles? Jawel, natuurlijk!

Ik hoor wel eens dat ik bloedfanatiek, een overmatige strever en bizar gedisciplineerd ben. Ik leg mijn latten lekker hoog en ik doe en laat er dan ook álles voor.  Wat als voordeel heeft dat negenenhalf van de tien keer ook alles lukt wat ik wil. En op die kick kan ik dan weken teren. Wat dan als het een keertje niet lukt? Zo hoog als die kick is, zo diep is die teleurstelling dan. Hoge pieken, diepe dalen. Niks ertussenin.

Te warm
Afgelopen zondag was zo’n dag. De CPC Loop in Den Haag. Mijn tweede halve marathon dit jaar. In januari liep ik nog met gemak ruim drie minuten van mijn PR af. En toen ik klaarstond op het Malieveld hoopte ik toch ook zeker op een klein minuutje winst. Ik wist dat het zwaar ging worden, maar had een persoonlijk record nog niet helemaal uitgesloten.

Zonnetje op mijn kop, 15 graden. Verre van ideaal want ik ben een echte koud weer loper. Waar een normaal mens blij wordt van de eerste zonnestralen, stijgt mijn positieve gesteldheid pas bij grijs en nat deprimerend herfstweer. Maar ik moet het ermee doen.

En na een kilometer begint het al. Ik krijg het warm. En als ik het warm krijg, dan kan ik dat gevoel niet meer loslaten. Het woord ‘WARM’ lijkt overal te staan. Op reclameborden, nummerplaten, startnummers. Muziekbandjes langs de weg zingen het, iedereen langs het parcours roept het, bushokjes veranderen in saunahokjes, de wereld lijkt vier zonnen te hebben: voor me, achter me, aan mijn linkerkant en rechterkant. Warm, warm, warm, warm, warm, zon, zon, zon. OVERAL! Ik kan maar aan één ding denken: ik heb het te warm, dit loopt niet fijn en ik ben niet goed in warm weer. Oke, dat waren er drie.

Doe es ff normaal
Bij het 11 kilometerpunt, waar je ineens op klinkers loopt, dat haat ik ook al, overweeg ik zelfs om maar op rustig tempo uit te lopen. Gelukkig is daar ineens het ‘Doe es ff normaal’-stemmetje in mijn hoofd. Ik besluit toch nog mijn best te blijven doen.

Ingrid-verheij-hardlopen

Ik heb het zwaar en dat is van mijn gezicht af te lezen.

Vloeken
Met 1.38.13 kom ik over de finish. Vloekend. Achttien seconden langzamer dan mijn PR. Oudcollega Djaïr probeert me nog op te vrolijken met een flesje AA-drink. Trainer Niels doet ook nog wat pogingen met aardige woorden. Trainer Tiny appt nog dat het een mooie prestatie is. Niks helpt hoor. Ik kan alleen maar denken: 1 seconde sneller per kilometer, is dat nou zo moeilijk?

Ik moet nog naar een afterborrel een stukje verderop in de stad. Maar eigenlijk wil ik naar huis. Mijn hoofd onder 7 kussens leggen, mijn schoenen verbranden, hardlopen als sport opgeven en een lidmaatschap bij een dam-vereniging afsluiten.

In de kroeg wil ik mezelf volladen met vette bittergarnituur, bier en wijn. Maar ik heb mezelf een alcohol en ongezond voedsel-verbod opgelegd gedurende vier maanden voor de marathon. Sta je daar met je muntblaadjes in heet water en je eiwitreep. Ook dat nog.

groepsfoto-ingrid-verheij

Ik lach, maar als een boer met kiespijn.

Hardloop happiness
Tot wanneer duurt zo’n algehele chagrijnigheid dan? De dag erna loop ik een rondje uit. De Laan op Zuid op, richting de Erasmusbrug. En eenmaal op de brug zie en voel ik mezelf daar lopen op 9 april. Op een feestelijk parcours, met al die toeschouwers en muziek. In één klap is het weg. Er komt ineens een endorfineshot uit het niets. Ik besef me dat 18 seconden langzamer in weersomstandigheden die me helemaal niet liggen, weer een enorme vooruitgang is in vergelijking met vorige zomer. En dat ik me eigenlijk fitter voel dan voor de marathon van Valencia in november. En dat mijn schoenen zo lekker lopen. En dat de Maas zo mooi is. En de stad zo prachtig. En dat mijn leven zo leuk is. En, en, en, enz. Hey: it’s back! Hardloop-happiness! Nog iets meer dan drie weken tot aan de Marathon van Rotterdam, ik kan niet wachten en ben er klaar voor!

1 Reacties

Wil jij ook bloggen voor

Rotterdamsport.nl?

Agenda
Sport van de maand
Rotterdamkorfbalt

De maand april staat in het teken van korfbal!

Lees verder
Recente berichten
#Video
Sport and the city: Schaken
#Persoonlijk
Kitesurfen, meer dan alleen een sport
#Persoonlijk
Rijndam Racers: The Road to Handbike Battle 2017 #2
#Nieuws
Wat te doen in de meivakantie?
Geplaatst op Instagram
Volg ons